Na fali życia się spotkaliśmy i dziś, przez ocean wzburzonych fal, podążamy przed siebie. Już nie osobno, a razem. Wiosło przy wiośle. Uderzamy rytmicznie, starając się ominąć niebezpieczne prądy. Owszem, czasem na chwilę zatrzymamy się na mieliźnie. Czasem pomylimy kierunek. Czasem zapomnimy, że podróż trzeba wziąć kompas, by nie błąkać się bez celu. Ale wiemy, dokąd zmierzamy. Ku horyzontowi. W stronę słońca. Choć zdarza się, że w ciągu dnia Ty wybierasz rufę, ja burtę, zawsze na koniec wracamy do wspólnej kabiny. To nasza oaza, w której chowamy się przed całym światem…
Za tę wspólną podróż, dziś chcę Tobie podziękować.
Twoja W.